Եղբայրս չեկավ տուն. եղբոր երգը՝ նվիրված անմահացած Դավիթ Հովհաննիսյանին

Այդ դեպքի հաջորդ օրն ընդամենը երեք ամսվա երեսուն զինծառայողի տեղափոխել են Շուշի, ու հենց այնտեղ էլ զոհվել են Դավիթն ու զինակից ընկերները:

Մերին պատմում է, որ Շուշիում՝ մինչև զոհվելը, Դավիթը փրկել է իր զինակից ընկերներից մի քանիսին. «Իր զրահաբաճկոնը այնքան ծանր է եղել, որ խանգարել է իրեն՝ ընկերջը գրկելու և կրակի միջից դուրս հանելու համար, զրահաբաճկոնը գցել է մի կողմ, ու փրկել վիրավոր ընկերոջը»:

Կենսուրախ Դավիթը չէր սիրում մարդկանց տխուր տեսնել, հենց տեսնում էր մեկը տրամադրություն չունի, փորձում էր բարձրացնել: Համառ էր ու ինքնասածի, անչափ հետաքրքրասեր ու նպատակասլաց: Նպատակների ու երազանքների մասին խոսել չէր սիրում, բայց մի բան հաստատ էր՝ երազում էր երգել մեծ բեմերից:

Դավիթի փոքր եղբայրը երեք տարեկան է, ու քանի որ մինչ նրա ծնվելը Դավիթն էր փոքրը, ծնողները ամենաշատն իր հետ են կապված եղել, ամեն ինչ իր ցանկացածով արել: Իսկ մինչև բանակ զորակոչվելն` ինքն է պահել փոքր եղբորը:

Դավիթի մեծ եղբայրը՝ Արտյոմը, հիմա ծառայության մեջ է: Մոտավորապես 5 ամիս առաջ Դավիթն ու Արտյոմը միասին՝ ծառայության ընթացքում, երգ են գրել՝ նվիրված ծնողներին. «Արտյոմը որոշել էր, որ պետք է վերադառնան ու ձայնագրեն երգը, Դավիթն էլ, քանի որ դհոլ էր նվագում, պետք է գործիքավորումն աներ: Քանի որ Դավիթը հետ չեկավ, Արտյոմը որոշեց հենց Դավիթի ծննդյան օրը՝ դեկտեմբերի 21-ին, երգը ձայնագրի ու նվիրի եղբորը, սակայն երգի վերջին տունը փոփոխվել է: Երգը վերնագրված է՝ «Եղբայրս չեկավ տուն»»,- ասում է Մերին:

Արտյոմը հիմա էլ ծառայության մեջ է, զորացրվելու է հունվարին, երազում է հովանավորներ գտնել, որոնք կօգնեն անկատար չթողնել եղբոր երազանքը. Դավիթը նրան խնդրել էր, որ ծառայությունից հետո շարունակի երգել ու իրենց միասին ունեցած երազանքները իրականություն դարձնել:

Դավիթի ընկերներից Լանա Համբարձումյանը ծննդյան օրը՝ դեկտեմբերի 21-ին, բանաստեղծություն է նվիրել հավերժացած ընկերոջը. նա կդառնար 19 տարեկան.

Սիրտդ  պարզ, կյանքդ  մաքուր, 
Հայացքդ  վսեմ, արարքդ արի, 
Դու հայրենիքի զինվոր  քաջարի, 
Արյամբ պահեցիր հողը հայրենի: 
Անմնացորդ նվիրումովդ դասվեցիր
Անթառամ ծաղիկների բազում շարքերին:
Մեզնից գնալով՝ թողեցիր լոկ ցավ ու վիշտ, 
Քեզնից հուշ մնաց շիրիմդ սրբագին, 
Իմ ընկեր թանկագին, 
Սխրանքդ հավերժ դաջված է մեր սրտում:

Ընկար ծանր ու վճռական մարտում,

Երկինք բարձրացար հաղթանակը գրկումդ:
Անվանդ հավատարիմ մնացիր, 
Դավթի պես քաջ-քաջ կռվեցիր,
Գնացիր... 
Հեռացար... 
Անմահացար... 
Կյանքերի համար կյանքդ զոհեցիր, 
Ապրողների սրտում անմար մնացիր:
Իմ հերոս Դավիթ, գիտցի՛ր, 
Անունդ բարձր կպահեմ, 
Հիշատակդ՝ միշտ վառ, 
Քեզ կփնտրեմ ամեն մի մանկան սրտում,
Քո  արծիվ հոգին կգտնեմ Արցախի լեռներում, 
Քեզ շարունակողը` այդ ես եմ ընկերս... 

Արփինե Հակոբյան