Ես գերադասել եմ միայնությունը… Նազենի Հովհաննիսյան

Դերասանուհի, հաղորդավարուհի Նազենի Հովհաննիսյանը, ով այս օրերին իր հանգիստն է վայելում Եգիպտոսում, ինստագրամյան իր էջում գրառում է արել.

«Էս աշխարհի արհեստական աղմուկը չի թողնում, որ ինքներս մեզ լսենք: Ասես ինչ-որ մի անտեսանելի կոճակի սեղմումով միանում է օրվա «աղմուկը», քննարկվում ու մեռնում՝ ապրելով ընդամենը 24 ժամ : Հետո միանում է խառն ու քաոսային երաժշտությունը, որ էլի զբաղեցնի մեզ: Հետո ստեղծվում են նոր հավելվածներ, որ նորից ու կրկին զբաղեցնեն մեզ…
Իսկ Մարդն իրականում մնում է անգործ, անգործողություն և առանց իրեն:

Մնում է խառը հնչյունների և անօգուտ գործողությունների հորձանուտում … և էնքան քչերի բախտն է բերում տեսնել էդ «բեմադրված» աշխարհը կողքից…և հասկանալ, որ իրեն հա քաշքշում են տարբեր կողմերից՝ զբաղեցնելով,,, որ հանկարծ ԻՆՔՆՈւՐՈւՅՆ չգործի, որ հանկարծ ինքն իրեն չլսի…

Ես սովորել եմ ինձ քաշել- հանել աշխարհի աղմուկներից, չպարել այն պարը, որ պարտադրվում է բոլորին, չլսել այն աղմուկը, որ երաժշտություն են կոչում չգիտես ինչու, և չշփվել այն բառաշարով, որը երբեմն մնում է երեք խղճուկ բառիկների ինտերվալում:

Ես սովորել եմ հասկանալ ու գնահատել միայնությունը, որում ավելի շատ անկեղծություն և շփում կա, քան ամբոխավար ու ճչացող «շրջապատներում», կիսատված ու խարխլված ընտանքիներում կամ ճաքապատ հասարակություններում:
Ձևապաշտական աշխարհը վաղուց է սպառել իրեն, բայց դեռ իներցիայով տանում է իր հետևից հազարավորների:
Ես գերադասել եմ միշտ բովանդակ միայնությունը, քան անբովանդակ ու ձևական շփումները:

Բովանդակությունը աշխարհաստեղծման հիմքում է. ինչպես խոսքը, միտքը, արարը, ստեղծագործն ու արվեստը:
Մարդը բովանդակություն է, եթե ոչ՝ միայն իր ՁևԻ մեջ չափազանց պարզունակ , երբեմն նույնիսկ այլանդակ կամ տձև կլիներ:

Աշխարհի աղմուկը օրեցօր թանձրանում է՝ ձյութի պես պատելով մեր էությունն ու չթողնելով ազատորեն ապրել:
Իսկ մարդու միակ ունեցվածքն իր ազատությունն էր ու միտքը:

Երկուսն էլ տարան:
Աստծո ստեղծածը իր, իսկ կամքով հրաժարվեց նրա պատկերից ու դարձավ անդեմ:
Մի օր էս ամբողջը սկսելու է շարժվել հակառակ ուղղությամբ, վստահ եմ, ու նորից կծնվի խոսքը… հետո՝ Աշխարհը բովանդակ»: