Գլխավոր Լրահոս Վիդեո Կիսվել
ՀՀ զինված ուժերի հրամանատարությունը իրավիճակին անհամարժեք որոշումներ է կայացրել․ Ավետիք Քերոբյան Ինչպե՞ս կառավարել հանուն ժողովրդի. երկպալատ պառլամենտ. Արմեն ՄանվելյանԿարգախոս ընտրելու համար պետք է պարզապես լսել մարդկանց, իսկ արտագրված արհեստական-սիրուն բառերը ոչինչ չեն փոխելու․ Գագիկ Ծառուկյան Կրթության համակարգում կոռուպցիան սպառնալիք է մեր ազգային անվտանգությանը․ Ցոլակ ԱկոպյանՀայաստանի հանքարդյունաբերության և մետալուրգիայի ասոցիացիան PDAC 2026-ում ներկայացրել է Հայաստանի հանքարդյունաբերության ոլորտի ներուժն ու համագործակցության հնարավորություններըԻ՞նչ ենք առաջարկում մանկավարժներին «Հայաստանը ես եմ» նախաձեռնության քաղաքական ծրագրով. Նաիրի Սարգսյան Փակվող դպրոցների «սև ցուցակը». փակե՞լ, թե՞ վերակառուցել. ՀայաՔվեԳույքահարկը 2025-ից դառնալու է 600-800 հազար դրամ. ի՞նչ է սպասվում Կենտրոնի, Արաբկիրի բնակիչներին. Հրայր Կամենդատյան Այն մասին, թե ինչն է միջազգային հարաբերություններում ծնում իրավունքը, և ինչ է պետք անել այդ իրավունքը նվաճելու համար. ՉալաբյանՄատչելի բնակարաններից մինչև էժան դեղորայք․ «Ուժեղ Հայաստան»-ի տնտեսական ծրագիրը սոցիալական օրակարգի կենտրոնում Նախիջևանը ո՞ր կողմում է. Էդմոն Մարուքյան Ի՞նչ է թաքնված հակաեկեղեցական արշավի «պաուզայի» տակ. «Փաստ» Ոչ միայն ռազմական կամ քաղաքական, այլ նաև տնտեսական լուրջ հետևանքներ. «Փաստ» Սոցիալական լարվածության աճ և բևեռացման խորացում. «Փաստ» «Թողեք աշխատեն»-ից՝ «թողեք, թո՛ղ ջղայնանա...». «Փաստ» Կառավարության կողմից հատկացված գումարը ծածկելու է ծախսերի միայն մի մասը, իսկ հոնորարի չափը գաղտնիք է. «Փաստ» Սպառման հաշվին աճող տնտեսություն և նոր գնաճային վտանգներ. «Փաստ» Անակնկալներ՝ «Լուսավոր Հայաստանի» ընտրական ցուցակում. «Փաստ» Ժամկետից շուտ նախընտրական քարոզարշավ՝ լիազորությունների գերազանցումով. «Փաստ» Պատերազմի ստվերը Հայաստանի սահմաններին․ արդյո՞ք երկիրը պատրաստ է փախստականների հնարավոր ալիքին
Քաղաքականություն

Ինչի՞ց են վախեցած և ո՞ւմ աչքն են վախեցնում. «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է.

Փաշինյանական «ժողովրդավարական բաստիոնը» Վաղարշապատում, որտեղ, իրենց ասելով, «ջախջախիչ հաղթանակ» են տարել, կրկին անցել է ռեպրեսիաների: Ի դեպ, «ժողովրդավարության բաստիոն» բառակապակցությունը, որքան էլ ցավալի է, արդեն վաղուց դարձել է ծաղրական մեմ և գիտակցության այրոցք է հարուցում:

Ինչ վերաբերում է Վաղարշապատում իշխանության կողմից իրականացվող ռեպրեսիվ մարմնաշարժումներին, ապա այն ուշագրավ է մի քանի առումով: Հատկանշական է, որ դեռ նախընտրական շրջանում բազմաթիվ մեկնաբաններ, փորձագետներ, քաղաքական գործիչներ նշում էին, որ եթե այս տեղական ընտրություններում էլ ՔՊ-ն պարտվի, ապա, ինչպես նախորդ դեպքերում, ունենալու ենք հերթական քաղբանտարկյալները, այսինքն՝ իշխանությունն անցնելու է հաղթած ընդդիմադիր թեկնածուին ու նրա թիմակիցներին ձերբակալելու կամ ահաբեկելու տարբերակին: Ավելին, երբ հայտնի դարձան քվեարկության նախնական արդյունքներն ու ՔՊ-ի 48 տոկոսը, շատերը կես կատակ-կես լուրջ նկատեցին, թե դրականն այն է, որ ընդդիմադիր «Հաղթանակ» դաշինքն առաջնորդող Սևակ Խաչատրյանին գոնե չեն կալանավորի: Որքան լավատես էին նրանք... իրենց հոռետեսության մեջ:

Այո, Սևակ Խաչատրյանին անձամբ չեն ձերբակալել, բայց Փաշինյանի ու ՔՊ-ի իշխանության ռեպրեսիվ օրգանները ամեն դեպքում թիրախավորել են «Հաղթանակ» դաշինքի անդամների ու հնարավոր աջակիցների: Ուշագրավն այն է, որ այս դեպքում հետընտրական ռեպրեսիաները դրսևորվում են ոչ թե ընտրություններում հաղթած ընդդիմադիր ուժի, այլ հրապարակված արդյունքներով երկրորդ տեղը գրաված դաշինքի ներկայացուցիչների ու հնարավոր աջակիցների նկատմամբ:

Տրամաբանական հարց է ծագում. ինչո՞ւ է դա պետք Փաշինյանին, նրա ավտորիտար իշխանությանն ի՞նչ է տալիս կամ տալու: Վաղարշապատում հետընտրական ռեպրեսիաների հնարավոր պատճառները կարող են լինել մի քանիսը, որոնք փորձենք դիտարկել առանց ավելորդ հույզերի:

Տեսեք, Փաշինյանը ևս հրաշալի գիտի, որ Վաղարշապատ քաղաքում իր թեկնածուն ու ՔՊ-ն չեն հաղթել: Այսինքն, կոնկրետ Էջմիածին քաղաքում ՔՊ-ն մերժվել է և չունի աջակցություն: Իսկ Փաշինյանի հակաեկեղեցական մոտեցման առումով ու նրա արշավի համար դա ոչ թե «նոր լիցքեր հաղորդող», այլ իրականում լիցքաթափող հանգամանք է: Հիշեցնենք. երբ հայտնի դարձավ, որ նոյեմբերի 16-ի քվեարկությամբ ՔՊ-ն ստացել է ընտրությանը մասնակցածների ձայների 48 տոկոսը, Փաշինյանն արագորեն ու շինծու ոգևորությամբ հայտարարեց, թե դա իրեն նոր լիցքեր է հաղորդում՝ Մայր Աթոռի ու Վեհարանի վրա անմիջական հարձակումն սկսելու համար: Ի դեպ, դրսից էլ ադրբեջանական քարոզիչներն են ոգևորվել ու նաև ոգևորում Փաշինյանին այդ հարցում:

Բայց իրականությունն այն է, որ հենց Էջմիածնում Փաշինյանի թեկնածուն ու ՔՊ-ն «լիցքավորող» աջակցություն չունեն: Հակառակը՝ 32 տոկոս ձայներով այս ընտրություններում երկրորդ տեղը գրաված ուժը շատ ավելի ընդգծված աջակցություն է վայելում: Ըստ որում, եթե Փաշինյանի տոկոսները գերազանցապես վարչական ռեսուրսով են, ապա «Հաղթանակ» դաշինքի ստացած քվեները, այսպես ասենք, մաքուր են ու իրական տրամադրվածության արտացոլում: Գումարենք՝ ընդհանրապես իրական ընդդիմադիր ուժերի քվեները, ու պատկերն առավել առարկայական կդառնա:

Հետընտրական ռեպրեսիաների դիմելու երկրորդ հնարավոր նպատակը, կարծում ենք, բուն ահաբեկումն է, որն ուղղված է ինչպես «Հաղթանակ» դաշինքի, այնպես էլ՝ առհասարակ ընդդիմադիրների, նրանց աջակիցների ու համակիրների, հակաիշխանական տրամադրված քաղաքացիների դեմ: Այսպես ասած՝ «աչք վախեցնելու» համար:

Երրորդ հնարավոր պատճառը կարող է լինել այն, որ Փաշինյանը հրաշալի գիտակցում է՝ ոչ մի «ջախջախիչ» հաղթանակ էլ չի տարել: Նա ինքն էլ գիտի, որ մի կերպ, զանազան մանիպուլ յացիաներով, այդ թվում՝ Խոյ խոշորացված համայնքը Վաղարշապատի կազմ խցկելով, վարչական ռեսուրսովբանով մի կերպ 48 տոկոս է «քերել»: Ինչ էլ անես, դա 50 տոկոսից քիչ է ու ամենևին էլ «ջախջախիչ» չէ:

Ըստ այդմ, բացի ահաբեկումից, Փաշինյանի իշխանությունը խնդիր ունի ցեխոտել, վարկաբեկել ընդդիմադիր ուժերին: Մասնավորապես, փորձել մեղադրել ընտրակաշառքի կամ նման բաների համար:

Բայց այդ դեպքում Փաշինյանն իր շահերն սպասարկող ռեպրեսիվ մարմիններին պիտի կանչի ՔՊ վարչության շենք ու բացատրություններ պահանջի, թե այդ որտե՞ղ են եղել կարծեցյալ «ընտրակաշառք բաժանելու» ժամանակ: Կարճ ասած՝ եթե նման բան լիներ, ապա Փաշինյանի ԱԱԾ-ն ու խայտաբղետ «բերետավորները» դեռ նախընտրական շրջանում «դիմակահանդեսներ» կկազմակերպեին «Հաղթանակ» դաշինքի նախընտրական շտաբում կամ մերձակայքում:

ԱՐՄԵՆ ՀԱԿՈԲՅԱՆ 

Մանրամասները՝ «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում